Je krijgt moed Om meer te doen

‘Kan je fietsen?’ Dat is de eerste vraag die Willy stelt als ze een nieuwe bewoner ontmoet op het AZC in Leersum. Voor Willy is die vraag een manier om contact te maken. Zeker met bewoners die nog niet kunnen fietsen, of die fietsen spannend vinden.

Ze vraagt vaak of iemand kan fietsen en zin heeft om eens bij een fietsles te komen kijken. Zo is de eerste stap klein en laagdrempelig.

Volgens Willy gaat leren fietsen niet alleen over trappen en sturen. Het gaat vooral over vrijheid. Zelf boodschappen kunnen doen. Naar taalles gaan. Naar vrijwilligerswerk. Of gewoon even naar het dorp fietsen zonder dat je iemand anders nodig hebt.

Voor veel nieuwe Nederlanders wordt de wereld groter zodra ze kunnen fietsen. Ze kunnen makkelijker ergens naartoe en krijgen vaak ook meer vertrouwen om andere dingen te proberen.

Vooral voor vrouwen kan leren fietsen veel betekenen. Sommige vrouwen hebben in hun land van herkomst nooit leren fietsen. Anderen mochten het misschien niet. In Nederland ontstaat dan ineens een nieuwe kans die ze eerder misschien nooit hebben gehad.

Veel deelnemers zijn in het begin bang om te vallen. Willy legt dan uit dat balans belangrijk is, in het leven én op de fiets.

Daarom begint de fietsles klein. Niemand hoeft meteen weg te fietsen. Eerst ga je zitten. Voeten stevig op de grond, even kijken of de fiets past. Willy controleert of iemand goede schoenen aan heeft, want soms hebben mensen slippers aan. Soms zit een lange rok in de weg en moet er een knoop in worden gelegd. Alles wordt rustig bekeken.

Er zijn kleine fietsen, zodat deelnemers laag bij de grond zitten. Dat maakt het minder eng. Sommige mensen gaan vervolgens al snel vooruit, anderen blijven langer bij dezelfde stap. Dat is geen probleem.

Taal hoeft geen drempel te zijn. Willy doet de bewegingen voor. Ze gaat naast iemand op een fiets zitten, zet haar voeten op de grond en laat stap voor stap zien wat de bedoeling is. De ander doet het na.

Ook andere bewoners helpen mee. Soms legt iemand iets uit in de eigen taal. Dat geeft vertrouwen. Deelnemers leren niet alleen van Willy, maar ook van elkaar.

Wie twijfelt, hoeft niet meteen mee te doen. Bij de fietsles kunnen mensen eerst komen kijken of koffiedrinken. Zo begint de les op woensdagochtend vaak rustig en zonder druk.

Daarna halen ze samen de fietsen op. Pas later begint het oefenen. Niemand hoeft meteen alles goed te doen.

Haar advies aan mensen die fietsen spannend vinden, is simpel: probeer het eens uit. Meld je aan bij iemand die fietsles geeft. Dat kan iemand in het dorp zijn, een club met vrijwilligers of op het AZC. Vooral blijven proberen.

En als het niet meteen lukt? Volhouden. Het is niet erg als je er lang over doet.